مجله خبری مساجد

در کتاب لباب الانساب[۱۲۷] از منابع قرن ششم، از دختری به اسم رقیه و در کتاب بی نقص بهایی از منابع قرن هفتم، از دختری چهار ساله برای امام حسین حرف به فی مابین آمده که در شام از جهان رفته مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.

[۱۲۸] در منابع متأخر، اسم رقیه رفلکس عظیم‌ای یافته میباشد.[۱۲۹] همینطور در بعضا منابع اسم‌های علی‌اصغر فرزند شهربانو، محمد فرزند رباب و زینب (فارغ از بیان اسم مامان) نیز تحت عنوان فرزندان امام حسین آمده میباشد.[۱۳۰] ابن‌طلحه شافعی در کتاب مطالب السؤول فی مناقب آل الرسول تعداد فرزندان امام را ده بدن شمرده آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.[۱۳۱]

زمان امامت امام حسین
آغاز امامت حسین بن علی(ع)، با دهمی سال حکومت معاویه مصادف بود.[مستلزم منبع] معاویه در سال ۴۱ق[۱۳۲] بعد از صلح با امام حسن حکومت را در چنگ گرفت و خلافت اموی را اساس‌گذاری رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کرد

.[مستلزم منبع] منابع اهل سنت او‌را شخصی زیرک و صبور خوانده‌اند.[۱۳۳] وی به ظاهر فقهی پایبند بود و حتی برای ثبت خلافت خویش از برخی اصول شرعی سود میبرد و با وجود آنکه با اجبار و با منفعت‌گیری از مکر‌های سیاسی اقتدار را به چنگ آورد،[۱۳۴] حکومت خویش را از سوی خداوند و قضای الهی شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می‌دانست.

[۱۳۵] معاویه خویش را برای اهل شام، هم‌ستون پیامبران، از بندگان با تقوا معبود و از مدافعان دين و احکام آن معرفی می کرد.[۱۳۶] در منابع تاریخی آمده میباشد که معاویه خلافت را به سلطنت تبدیل کرد[۱۳۷] و آشکارا می‌اعلام کرد به دینداری عموم کاری ندارد.[۱۳۸]

یکی‌از مسائل عصر حکومت معاویه، وجود اعتقادات شیعی بین بخشی از عموم، به‌ویژه در عراق بود.[مستلزم منبع] شیعه‌ها معاندان معاویه بودند، چنانکه خوارج نیز معاند وی بودند، اما خوارج مقر مردمی چندانی نداشتند، مغایر شیعه ها که در تاثیر نفوذ امام علی(ع) و اهل بیت، حامی‌ای توانمند داشتند.[مستلزم منبع] از این رو معاویه و کارگزارانش، چه با طریق سازشکارانه و چه با طاقت فرسا‌گیری‌های شدید، با جریان شیعه عکس العمل می‌کردند.[مستلزم منبع] یک کدام از مهم‌ترین طریق‌های معاویه، ساخت بیزاری از امام علی(ع) بین عموم بود تا جایی که لعن و سبّ علی(ع) در زمان معاویه و آن گاه امویان به طور سنتی متداول ادامه یافت.[۱۳۹]

معاویه بعد از استحکام اساس‌های قدرتش، سیاست سرکوب و فشار بر شیعه‌ها را در پیش گرفت و به کارگزارانش نوشت که اسم هوا داران علی(ع) را از دیوان، حذف نمایند و دریافتی آن‌ها از بیت‌المال را انقطاع نمایند و شهیدشدن‌شان را نپذیرند.[۱۴۰] وی همینطور افرادی که فضیلت ها امام علی(ع) را نقل نمایند، انذار کرد، تا جایی که محدثان از علی(ع) با تیتر «مردی از قریش» و «یکی اصحاب پیامبر خداوند» و «ابوزینب» خاطر می‌کردند.[۱۴۱]

در کتاب لباب الانساب[۱۲۷] از منابع قرن ششم، از دختری به اسم رقیه و در کتاب بی نقص بهایی از منابع قرن هفتم، از دختری چهار ساله برای امام حسین حرف به فی مابین آمده که در شام از جهان رفته مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.

[۱۲۸] در منابع متأخر، اسم رقیه رفلکس عظیم‌ای یافته میباشد.[۱۲۹] همینطور در بعضا منابع اسم‌های علی‌اصغر فرزند شهربانو، محمد فرزند رباب و زینب (فارغ از بیان اسم مامان) نیز تحت عنوان فرزندان امام حسین آمده میباشد.[۱۳۰] ابن‌طلحه شافعی در کتاب مطالب السؤول فی مناقب آل الرسول تعداد فرزندان امام را ده بدن شمرده آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.[۱۳۱]

زمان امامت امام حسین
آغاز امامت حسین بن علی(ع)، با دهمی سال حکومت معاویه مصادف بود.[مستلزم منبع] معاویه در سال ۴۱ق[۱۳۲] بعد از صلح با امام حسن حکومت را در چنگ گرفت و خلافت اموی را اساس‌گذاری رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کرد

.[مستلزم منبع] منابع اهل سنت او‌را شخصی زیرک و صبور خوانده‌اند.[۱۳۳] وی به ظاهر فقهی پایبند بود و حتی برای ثبت خلافت خویش از برخی اصول شرعی سود میبرد و با وجود آنکه با اجبار و با منفعت‌گیری از مکر‌های سیاسی اقتدار را به چنگ آورد،[۱۳۴] حکومت خویش را از سوی خداوند و قضای الهی شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می‌دانست.

[۱۳۵] معاویه خویش را برای اهل شام، هم‌ستون پیامبران، از بندگان با تقوا معبود و از مدافعان دين و احکام آن معرفی می کرد.[۱۳۶] در منابع تاریخی آمده میباشد که معاویه خلافت را به سلطنت تبدیل کرد[۱۳۷] و آشکارا می‌اعلام کرد به دینداری عموم کاری ندارد.[۱۳۸]

یکی‌از مسائل عصر حکومت معاویه، وجود اعتقادات شیعی بین بخشی از عموم، به‌ویژه در عراق بود.[مستلزم منبع] شیعه‌ها معاندان معاویه بودند، چنانکه خوارج نیز معاند وی بودند، اما خوارج مقر مردمی چندانی نداشتند، مغایر شیعه ها که در تاثیر نفوذ امام علی(ع) و اهل بیت، حامی‌ای توانمند داشتند.[مستلزم منبع] از این رو معاویه و کارگزارانش، چه با طریق سازشکارانه و چه با طاقت فرسا‌گیری‌های شدید، با جریان شیعه عکس العمل می‌کردند.[مستلزم منبع] یک کدام از مهم‌ترین طریق‌های معاویه، ساخت بیزاری از امام علی(ع) بین عموم بود تا جایی که لعن و سبّ علی(ع) در زمان معاویه و آن گاه امویان به طور سنتی متداول ادامه یافت.[۱۳۹]

معاویه بعد از استحکام اساس‌های قدرتش، سیاست سرکوب و فشار بر شیعه‌ها را در پیش گرفت و به کارگزارانش نوشت که اسم هوا داران علی(ع) را از دیوان، حذف نمایند و دریافتی آن‌ها از بیت‌المال را انقطاع نمایند و شهیدشدن‌شان را نپذیرند.[۱۴۰] وی همینطور افرادی که فضیلت ها امام علی(ع) را نقل نمایند، انذار کرد، تا جایی که محدثان از علی(ع) با تیتر «مردی از قریش» و «یکی اصحاب پیامبر خداوند» و «ابوزینب» خاطر می‌کردند.[۱۴۱]