مجله خبری مساجد

کار‌های سیاسی
فتوای سید ابوالحسن در تامین از انقلاب ۱۹۲۰ عراق
بسم الله الرحمن الرحیم.
درود بر همگی، بالخصوص برادران عراقی.
وظیفه فقهی بر همگی مسلمان‌ها مورد نیاز می‌گرداند که در محافظت حوزه اسلام و بلاد اسلامی تا آنجا که اقتدار دارا هستند بکوشند و بر کلیه ما واجب و موردنیاز میباشد که مرزو بوم عراق را که مشاهدائمه هدی علیهم السلام و مرکزها شرعی ما در آنجا میباشد، از اشراف کفار مراقبت نموده و ازنوامیس فقاهتی آن پناه کنیم. اینجانب شمارا بر این زمینه دعوت کرده و ترغیب مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می نمایم.
پروردگار ما و شما‌را برای سرویس به اسلام و مسلمین برنده فرماید.

مقر اگاهی‌رسانی حوزه

سید ابوالحسن اصفهانی از کار سیاسی بدور عدم وجود و در برهه‌های حساس، به اجرای نقش پرداخت.

وی در مشروطه در‌پی اذهان و آراء معلم خویش، آخوند خراسانی، بود. آن ها خلاف سید محمد کاظم طباطبائی یزدی، به اصول حکومت مشروطه و محصور کردن توان استبداد معتقد بودند.[۳۴] آخوند خراسانی او‌را جزء پنج فقیه طراز نخستین برای تحقیق بر مقررات مصوبه مجلس شورا معرفی کرد البته وی با مشاوره بعضا اشخاص که از حالت کشور ایران تدبیر بیشتری داشتند، حضور در مجلس شورا را قبول آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد نکرد.[۳۵]

بر مبنا همین پیشینه بود که آخوند خراسانی و روحانی عبدالله مازندرانی، در ۳ جمادی‌الاول ۱۳۲۸ق، اصفهانی را در اجرای اصل دوم متمم قانون اساسی کشور ۱۳۲۵ق در شمار یک کدام از ۲۰ مجتهد طراز اولیه باخبر از مقتضیات فرصت برای احراز تطابق مصوبات رسمی مجلس شورای ملی با احکام فقه شیعه، به مجلس معرفی کردند.[۳۶] ولی اصفهانی این سفارش را رد کرد و تصمیم گرفت در نجف بماند. وی در ۲ ذیقعده ۱۳۲۸ق (۱۳ آبان ۱۲۸۹ش) در تلگرافی این مسئله را به مجلس شورای ملی کشور‌ایران استحضار اعطا رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کرد.[۳۷]

دیگر عمل پر اسم و رسم سیاسی اصفهانی در ۱۳۴۱ق میباشد. در آن سال، مهدی خالصی، انتخابات مجلس مؤسسان عراق را تحریم کرد و به همین سبب ساز به دست انگلیسی‌ها به حجاز تبعید شد. اصفهانی و دیگر عالمان شیعه، مثلا میرزا حسین نائینی و سید علی شهرستانی، در اعتراض بدین تبعید عراق را به مقصد کشور ایران رخنه‌ کردند. با این عمل قاضی عراق به ردوبدل تبعیدگاه مهدی خالصی از حجاز به جمهوری اسلامی ایران و رجوع مراجع تبعیت شیعه از کشور ایران به عراق رضایت بخشید. اصفهانی و همراهانش بعداز حدود ۱۱ ماه اقامت در جمهوری اسلامی ایران در ۱۸ رمضان ۱۳۴۲ق به عراق شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بازگشتند.[۳۸]

در همین راستا می‌قدرت به ماجرای ملاقات سید ابوالحسن بعداز مبارزه جهانی دوم با سفیر انگلستان اشاره نمود. سفیر بریتانیا با نثار پیام دولت مورد نظر خود، اعلام‌کرد: عالیجناب! دولت انگلستان نذر کرده بود! که در صورتیکه بر آلمان نازی چیره خواهد شد، صدهزار دینار! سرویسِ شما نثار دارااست، تا در هر موردی که خویش سزاوار میدانید، هزینه نمائید! سید بیان کرد: مانعی ندارد! سفیر، بی‌اندیشه یک قطعه بررسی صدهزار دیناری نثار نمود. سید هم آن راگرفت و تحتِ تشکِ خویش گذاشت! طولی نکشید که به سفیر و همراهانش گفتند: ما میدانیم که در‌این نبرد، بخش اعظمی از عموم، آواره و از هستی ساقط شدند. از طرف ما به دولت مورد نظر خویش بگوئید: سیدأبوالحسن، به نمایندگی از مسلمان ها، وجهِ ناقابلی، به مراد یاری به جراحت دیدگانِ نزاع، نثار می دارد و از پاره ای وجه معذرت می خواهد! به این دلیل که خویش میدانید ما در موقعیت مشابهی هستیم. بعد از آن، ارزیابی سفیر بریتانیا را از پایینِ تشک درآورد و یک قطعه تحلیل صدهزار دیناری! نیز از خویش روی آن گذاشت و با پوزش طلبی به سفیر بریتانیا اعطا کرد!!

با این داناییِ دقیق و سخاوت سید ابوالحسن، سفیر انگلیس، شرمنده و رنگِ صورت‌اش تغییر و تحول کرد! اذن مرخصی خواست و با بوسیدنِ دست آن مرجع تعالی از بیت وی بیرون شد! نماینده انگلیس پس از رخنه‌ِ گردهمایی، اذعان کرد: ما می‌خواستیم، شیعه‌ها را استعمار کنیم و آنان‌را بخریم! أمّا سید ابوالحسن، مارا خرید! و درفشِ اسلام را در بریتانیا بر زمین کوبید! پس از رفتنِ او علمای حاضر در مجلس، از سید پرسیدند :در حالتی که آن وجهی که به سفیر انگلیس نثار کردید، به مصرف حوزه علمیه می سید، خوب خلا؟! «مرحوم سید» در پاسخ اظهار‌کرد: سهم امام می بایست در رواج اسلام و مذهب صرف شود، به حیث اینجانب یکی‌از مواقعی که می‌توانستیم شایسته ترین افتتاح را در رواج اسلام بنمائیم، همین آیتم بود.[۳۹]

کار‌های سیاسی
فتوای سید ابوالحسن در تامین از انقلاب ۱۹۲۰ عراق
بسم الله الرحمن الرحیم.
درود بر همگی، بالخصوص برادران عراقی.
وظیفه فقهی بر همگی مسلمان‌ها مورد نیاز می‌گرداند که در محافظت حوزه اسلام و بلاد اسلامی تا آنجا که اقتدار دارا هستند بکوشند و بر کلیه ما واجب و موردنیاز میباشد که مرزو بوم عراق را که مشاهدائمه هدی علیهم السلام و مرکزها شرعی ما در آنجا میباشد، از اشراف کفار مراقبت نموده و ازنوامیس فقاهتی آن پناه کنیم. اینجانب شمارا بر این زمینه دعوت کرده و ترغیب مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می نمایم.
پروردگار ما و شما‌را برای سرویس به اسلام و مسلمین برنده فرماید.

مقر اگاهی‌رسانی حوزه

سید ابوالحسن اصفهانی از کار سیاسی بدور عدم وجود و در برهه‌های حساس، به اجرای نقش پرداخت.

وی در مشروطه در‌پی اذهان و آراء معلم خویش، آخوند خراسانی، بود. آن ها خلاف سید محمد کاظم طباطبائی یزدی، به اصول حکومت مشروطه و محصور کردن توان استبداد معتقد بودند.[۳۴] آخوند خراسانی او‌را جزء پنج فقیه طراز نخستین برای تحقیق بر مقررات مصوبه مجلس شورا معرفی کرد البته وی با مشاوره بعضا اشخاص که از حالت کشور ایران تدبیر بیشتری داشتند، حضور در مجلس شورا را قبول آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد نکرد.[۳۵]

بر مبنا همین پیشینه بود که آخوند خراسانی و روحانی عبدالله مازندرانی، در ۳ جمادی‌الاول ۱۳۲۸ق، اصفهانی را در اجرای اصل دوم متمم قانون اساسی کشور ۱۳۲۵ق در شمار یک کدام از ۲۰ مجتهد طراز اولیه باخبر از مقتضیات فرصت برای احراز تطابق مصوبات رسمی مجلس شورای ملی با احکام فقه شیعه، به مجلس معرفی کردند.[۳۶] ولی اصفهانی این سفارش را رد کرد و تصمیم گرفت در نجف بماند. وی در ۲ ذیقعده ۱۳۲۸ق (۱۳ آبان ۱۲۸۹ش) در تلگرافی این مسئله را به مجلس شورای ملی کشور‌ایران استحضار اعطا رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کرد.[۳۷]

دیگر عمل پر اسم و رسم سیاسی اصفهانی در ۱۳۴۱ق میباشد. در آن سال، مهدی خالصی، انتخابات مجلس مؤسسان عراق را تحریم کرد و به همین سبب ساز به دست انگلیسی‌ها به حجاز تبعید شد. اصفهانی و دیگر عالمان شیعه، مثلا میرزا حسین نائینی و سید علی شهرستانی، در اعتراض بدین تبعید عراق را به مقصد کشور ایران رخنه‌ کردند. با این عمل قاضی عراق به ردوبدل تبعیدگاه مهدی خالصی از حجاز به جمهوری اسلامی ایران و رجوع مراجع تبعیت شیعه از کشور ایران به عراق رضایت بخشید. اصفهانی و همراهانش بعداز حدود ۱۱ ماه اقامت در جمهوری اسلامی ایران در ۱۸ رمضان ۱۳۴۲ق به عراق شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بازگشتند.[۳۸]

در همین راستا می‌قدرت به ماجرای ملاقات سید ابوالحسن بعداز مبارزه جهانی دوم با سفیر انگلستان اشاره نمود. سفیر بریتانیا با نثار پیام دولت مورد نظر خود، اعلام‌کرد: عالیجناب! دولت انگلستان نذر کرده بود! که در صورتیکه بر آلمان نازی چیره خواهد شد، صدهزار دینار! سرویسِ شما نثار دارااست، تا در هر موردی که خویش سزاوار میدانید، هزینه نمائید! سید بیان کرد: مانعی ندارد! سفیر، بی‌اندیشه یک قطعه بررسی صدهزار دیناری نثار نمود. سید هم آن راگرفت و تحتِ تشکِ خویش گذاشت! طولی نکشید که به سفیر و همراهانش گفتند: ما میدانیم که در‌این نبرد، بخش اعظمی از عموم، آواره و از هستی ساقط شدند. از طرف ما به دولت مورد نظر خویش بگوئید: سیدأبوالحسن، به نمایندگی از مسلمان ها، وجهِ ناقابلی، به مراد یاری به جراحت دیدگانِ نزاع، نثار می دارد و از پاره ای وجه معذرت می خواهد! به این دلیل که خویش میدانید ما در موقعیت مشابهی هستیم. بعد از آن، ارزیابی سفیر بریتانیا را از پایینِ تشک درآورد و یک قطعه تحلیل صدهزار دیناری! نیز از خویش روی آن گذاشت و با پوزش طلبی به سفیر بریتانیا اعطا کرد!!

با این داناییِ دقیق و سخاوت سید ابوالحسن، سفیر انگلیس، شرمنده و رنگِ صورت‌اش تغییر و تحول کرد! اذن مرخصی خواست و با بوسیدنِ دست آن مرجع تعالی از بیت وی بیرون شد! نماینده انگلیس پس از رخنه‌ِ گردهمایی، اذعان کرد: ما می‌خواستیم، شیعه‌ها را استعمار کنیم و آنان‌را بخریم! أمّا سید ابوالحسن، مارا خرید! و درفشِ اسلام را در بریتانیا بر زمین کوبید! پس از رفتنِ او علمای حاضر در مجلس، از سید پرسیدند :در حالتی که آن وجهی که به سفیر انگلیس نثار کردید، به مصرف حوزه علمیه می سید، خوب خلا؟! «مرحوم سید» در پاسخ اظهار‌کرد: سهم امام می بایست در رواج اسلام و مذهب صرف شود، به حیث اینجانب یکی‌از مواقعی که می‌توانستیم شایسته ترین افتتاح را در رواج اسلام بنمائیم، همین آیتم بود.[۳۹]