مجله خبری مساجد

جَعدَة بن هُبَیرَه مَخزُومِی خواهرزاده امام علی(ع) و از یاران خاص و گزینه پشت گرمی وی بود. او‌را از درفش‌داران نخستین شیعه نامیده‌اند. او فرزند ام‌هانی از راویان و اصحاب فرستاده(ص) و خواهر امام علی(ع) میباشد. وی در تک تک نبرد‌های امام علی(ع) کمپانی کرد. مناظره جعده با عُتْبَةُ بن أَبِی سُفْیَان در پیکار صفین درباره حقانیت امام علی(ع)، باعث شد نجاشی و أعوَر شَنّی ‏(متوفای ۵۰ق) در مدح جعده اشعاری مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بسرایند.

مام علی(ع) پس از نبرد صفین، جعده را قاضی خراسان نمود. او 1سال در خراسان ماند و به جهت خوی مطلوب او، عموم ناحیه مسلمان و به امام علی(ع) محبت ورزیدند. جعده از دوست‌دارن امام حسین(ع) بود. پس از شهید شدن امام حسن(ع) جعده به هم پا دیگر شیعه ها امام حسین(ع) را برای قیام دعوت نمود، البته امام(ع) به جهت قسم با معاویه آن‌ را قبول آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد نکرد.

معرفی
جعدة بن هبیره مخزومی قریشی از خویشان مَخزُوم[۱] در طول فرستاده پروردگار(ص) چشم به جهان گشود.[۲] پدرش هبیره بن ابی‌وهب در روز فتح مکه به نجران فرار و گریز کرد و در هم اکنون بی دینی از جهان رفت.[۳] مادرش، فاخته اسم داشت و لقب‌اش ام‌هانی بود که دختر ابوطالب و خواهر امام علی(ع) میباشد.[۴] راجع به صحابی بودن او اختلاف میباشد؛[۵] روضه خوان طوسی او‌را از صحابه نمی‌داند؛[۶] ولی ابن‌ابی‌الحدید او را از صحابه‌ای میداند که در روز فتح مکه، پیامبر معبود(ص) را فهم کرد.[۷] ابن‌حجر عسقلانی نیز احادیث او از نبی آفریدگار(ص) را نقل نموده است.[۸] برخی نیز او را از تابعین رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد دانسته‌اند.[۹]
زمان امام علی(ع)

جعده از یاران خاص و گزینه پشت گرمی امام علی(ع)[۱۲] و از فقیهان[۱۳] و درفش‌داران نخستین تشیع بود.[۱۴] طبق نقلی از امام درست گو(ع)، ۱۳ خویشان از قریش با معاویه رابطه داشتند و صرفا جعده به یار و همدم ۴ نفر از قريش امام علی(ع) را ملازمت و همراهی کردند.[۱۵] جعده در کوفه معاش می کرد.[۱۶] امام علی(ع) نیز پس از رجوع و برگشت از پیکار صفین به منزل او شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد رفت.[۱۷]

محمدهادی امینی نجفی اعتقاد دارد بعداز ضربت میل کردن امام علی(ع)، او نماز صبح را به طور جماعت خواند.[۱۸] امام علی(ع) برای نهفته ماندن قبرشان، به فرزندش امام حسن(ع) نمود در منزل جعده نیز برای وی قبری حفر کند.[۱۹]
جعده سوارکاری شجاع بود[۲۰] و در مجموع مبارزه‌های امام علی(ع) کمپانی داشت[۲۱] و انگیزه سعی زیاد خویش را منزلت والای آن‌ حضرت می‌دانست.[۲۲] در نزاع صفین جعده درخصوص حقانیت امام علی(ع) با عُتْبَةُ بن أَبِی سُفْیَان از سپاه معاویه به ذکر کرد‌وگو و مناظره پرداخت، ولی عتبه آغاز به ناسزاگویی به جعده کرد.[۲۳] در پی آن قیس بن عمرو بن صاحب (نجاشی)، شعر سرا و از یاران امام علی(ع)[۲۴] و أعوَر شَنّی‏ (متوفای۵۰ق)[۲۵] در مدح جعده اشعاری سروده‌اند.
گزارش‌های تاریخی حاکی از آن میباشد که امام علی(ع) پس از نبرد صفین جعده را قاضی خراسان نمود، ولی عموم او را نپذیرفتند و جعده به نزد امام علی(ع) رجوع.[۲۶] ولی بعضی معتقدند جعده یک‌سال در خراسان ماند[۲۷] و به جهت اخلاق و رفتار مطلوب او، عموم حوزه‌ مسلمان و به امام علی(ع) محبت ورزیدند.[۲۸]

دعوت فرزندان جعده از امام حسین برای قیام
به نقل از بلاذُری در انساب الاشراف، فرزندان جعده بعداز شهیدشدن امام حسن(ع)، شیعه‌ها را در منزل سلیمان بن صُرَد خُزاعی گرد آوردند و از طرف هم محلی کوفه، طومار تسلیتی به امام حسین(ع) تهیه کردند، آنها در‌این طومار از امام حسین(ع) برای زعامت شیعه‌ها دعوت کردند که آن حضرت سازه بر موردها صلح امام حسن(ع) با معاویه آن را نپذیرفت.[۲۹] طبق گزارشی که روحانی موثر از تاریخ‌نگاران نقل کرده، شیعه ها در‌این طومار از برکناری معاویه و بیعت با امام حرف گفته بودند.[۳۰]

جَعدَة بن هُبَیرَه مَخزُومِی خواهرزاده امام علی(ع) و از یاران خاص و گزینه پشت گرمی وی بود. او‌را از درفش‌داران نخستین شیعه نامیده‌اند. او فرزند ام‌هانی از راویان و اصحاب فرستاده(ص) و خواهر امام علی(ع) میباشد. وی در تک تک نبرد‌های امام علی(ع) کمپانی کرد. مناظره جعده با عُتْبَةُ بن أَبِی سُفْیَان در پیکار صفین درباره حقانیت امام علی(ع)، باعث شد نجاشی و أعوَر شَنّی ‏(متوفای ۵۰ق) در مدح جعده اشعاری مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بسرایند.

مام علی(ع) پس از نبرد صفین، جعده را قاضی خراسان نمود. او 1سال در خراسان ماند و به جهت خوی مطلوب او، عموم ناحیه مسلمان و به امام علی(ع) محبت ورزیدند. جعده از دوست‌دارن امام حسین(ع) بود. پس از شهید شدن امام حسن(ع) جعده به هم پا دیگر شیعه ها امام حسین(ع) را برای قیام دعوت نمود، البته امام(ع) به جهت قسم با معاویه آن‌ را قبول آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد نکرد.

معرفی
جعدة بن هبیره مخزومی قریشی از خویشان مَخزُوم[۱] در طول فرستاده پروردگار(ص) چشم به جهان گشود.[۲] پدرش هبیره بن ابی‌وهب در روز فتح مکه به نجران فرار و گریز کرد و در هم اکنون بی دینی از جهان رفت.[۳] مادرش، فاخته اسم داشت و لقب‌اش ام‌هانی بود که دختر ابوطالب و خواهر امام علی(ع) میباشد.[۴] راجع به صحابی بودن او اختلاف میباشد؛[۵] روضه خوان طوسی او‌را از صحابه نمی‌داند؛[۶] ولی ابن‌ابی‌الحدید او را از صحابه‌ای میداند که در روز فتح مکه، پیامبر معبود(ص) را فهم کرد.[۷] ابن‌حجر عسقلانی نیز احادیث او از نبی آفریدگار(ص) را نقل نموده است.[۸] برخی نیز او را از تابعین رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد دانسته‌اند.[۹]
زمان امام علی(ع)

جعده از یاران خاص و گزینه پشت گرمی امام علی(ع)[۱۲] و از فقیهان[۱۳] و درفش‌داران نخستین تشیع بود.[۱۴] طبق نقلی از امام درست گو(ع)، ۱۳ خویشان از قریش با معاویه رابطه داشتند و صرفا جعده به یار و همدم ۴ نفر از قريش امام علی(ع) را ملازمت و همراهی کردند.[۱۵] جعده در کوفه معاش می کرد.[۱۶] امام علی(ع) نیز پس از رجوع و برگشت از پیکار صفین به منزل او شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد رفت.[۱۷]

محمدهادی امینی نجفی اعتقاد دارد بعداز ضربت میل کردن امام علی(ع)، او نماز صبح را به طور جماعت خواند.[۱۸] امام علی(ع) برای نهفته ماندن قبرشان، به فرزندش امام حسن(ع) نمود در منزل جعده نیز برای وی قبری حفر کند.[۱۹]
جعده سوارکاری شجاع بود[۲۰] و در مجموع مبارزه‌های امام علی(ع) کمپانی داشت[۲۱] و انگیزه سعی زیاد خویش را منزلت والای آن‌ حضرت می‌دانست.[۲۲] در نزاع صفین جعده درخصوص حقانیت امام علی(ع) با عُتْبَةُ بن أَبِی سُفْیَان از سپاه معاویه به ذکر کرد‌وگو و مناظره پرداخت، ولی عتبه آغاز به ناسزاگویی به جعده کرد.[۲۳] در پی آن قیس بن عمرو بن صاحب (نجاشی)، شعر سرا و از یاران امام علی(ع)[۲۴] و أعوَر شَنّی‏ (متوفای۵۰ق)[۲۵] در مدح جعده اشعاری سروده‌اند.
گزارش‌های تاریخی حاکی از آن میباشد که امام علی(ع) پس از نبرد صفین جعده را قاضی خراسان نمود، ولی عموم او را نپذیرفتند و جعده به نزد امام علی(ع) رجوع.[۲۶] ولی بعضی معتقدند جعده یک‌سال در خراسان ماند[۲۷] و به جهت اخلاق و رفتار مطلوب او، عموم حوزه‌ مسلمان و به امام علی(ع) محبت ورزیدند.[۲۸]

دعوت فرزندان جعده از امام حسین برای قیام
به نقل از بلاذُری در انساب الاشراف، فرزندان جعده بعداز شهیدشدن امام حسن(ع)، شیعه‌ها را در منزل سلیمان بن صُرَد خُزاعی گرد آوردند و از طرف هم محلی کوفه، طومار تسلیتی به امام حسین(ع) تهیه کردند، آنها در‌این طومار از امام حسین(ع) برای زعامت شیعه‌ها دعوت کردند که آن حضرت سازه بر موردها صلح امام حسن(ع) با معاویه آن را نپذیرفت.[۲۹] طبق گزارشی که روحانی موثر از تاریخ‌نگاران نقل کرده، شیعه ها در‌این طومار از برکناری معاویه و بیعت با امام حرف گفته بودند.[۳۰]