با دقت به تاکیداتی که بر فرزندآوری می گردد نیاز میباشد که عرصه همگانی برای این دستور گنجایش و استعداد مورد نیاز را استخراج نماید و درب خویش را بر روی مادرها و کودک ها بگشاید. مسجد الزهرا احمدآباد مشهد
تیم اجتماعی خبرگزاری دانشجو_مرضیه انبری؛ فضای مسجد بدون نور بود. نوروروشنایی سبزرنگ و قرمز رنگ رنگی که محیط محراب بود چشم میشد. مداح در حالا مدیحه قرائت بود و صدای شیونی زن آدرس مسجد الزهرا احمدآباد مشهد و مرد در هم آمیخته گردیده بود. پشت پرده در بخش زنانه صدای راز و صدای نوباوهها نیز میآمد. برخی نوپاها در حالا بازی کنار در ورودی بودند. زن مسنی که بیان کننده از خدام مسجد بود همیشه به آنان میاظهارکرد: «برید پیش مادراتون مگه اومدین شهربازی؟» برخی کودکهای خردخیس در کنار مادرانشان نشسته بودند و با تعجب دور و بر را نگاه میکردند. مداح نوحهاش را به پایان رسانید. صدای سینه زنی بلند گردیده بود. پسر نوپاها به سمت نصیب مردانه رزرو مسجد الزهرا احمدآباد مشهد دویدند. یک سری زن جوان سرشان را میچرخاندند و دنبال فرزندانشان میگشتند تا آنان را کنار خویش بنشانند. یکی خانمها دخترش را صدا میزد: «بیا اینجا اینقدر تو دست و پا نباش».
اعتقادوباورهای متناقض درباره کودک ها و مسجد شماره تلفن مسجد الزهرا احمدآباد مشهد
یک اطمینان سابق نزد طیف متشرع جامعه این بوده میباشد که در سنت نبی اکرم (ص) به خیال مسائل مرتبط با عصمت از آوردن کودک ها به مسجد نهی گردیدهاست و به خیال و خاطر همین اعتقاد و باور نیز در زمان سالهای متمادی با پیشفرض اینکه مساجد تنها صاحب خانه بزرگسالان می باشند این اماکن ساخته میشدند. در سود توجهی به حضور خردسال ها و همینطور زنان دارنده فرزند خردسال نمیشد. در حالی که در متنها شرعی ما مثل مستدرک الوسائل اشارات زیادی شدهاست به اینکه فرستاده (ص) به خیال و خاطر صدای فغان نوپا نماز را سریعتر میخواندند تا پدر و مادر آن طفل به وی برسند. ولی که ایرادات رئیس و ساختاری مساجد تحت عنوان مهم ترین راءس اعمال مناسک عبادی مشتمل بر بعد ها مختلفی میگردد. قبلا ما در سلسله گزارشات «مادرها صرفا» درباره ایرادات مرتبط با معماری و رئیس مساجد گزارش مفصلی را با محوریت اشتباهات زنان برای به کار گیری از اماکن مذهبی را منتشر کردیم. ولی در گزارش پیش رو سازه داریم درباره حضور خردسالان در مسجد بیشتر دعوا کنیم و تدابیری را که میاقتدار با یاری آن گوشه و کنار را برای حضور مامان و بچه مطلوب سازی کرد انتقاد و پژوهش نماییم.
بخوانید:
نصفهی زنانه مساجد، به دور از دسترس، خرد و نازیبا / مامان و طفل را از مناسک عبادی حذف نکنیم
گنجایش بالقوه مساجد برای حضور کودک ها
مسئله گزارش پیش رو یعنی تایید کودک ها در مساجد و مرکزها عبادی از دو وجه شایان توجه میباشد. از یک طرف بایستی از پتانسیل مسجد برای تربیت فقاهتی خردسالان استفاده نمود و از سوی دیگر هنگامی یک جای تحت عنوان محلی برای سخن از آئین و تمدن پذیرای خردسالان نباشد یعنی پذیرای مادر ها هم وجود ندارد. به طور غیر بدون واسطه به زنان متشرع این پیام مخابره می گردد که علیرغم شعارهای گوناگون فرزندآوری که بوسیله تریبونهای دولتی و مذهبی داده می شود، مادرها مادامی که بچه خردسال دارا هستند حتی از رفتن به مسجد و کمپانی در از جمله مراسم شبهای قدر نیز محروم میباشند. چون روشی مدیر مساجد، همچون بخش اعظمی از عرصههای مذهبی_فرهنگی دیگر، همپای تحولات انسانی، یعنی گرایش روز افزون زنان به حضور متعارف خارج از منزل، تغییرو تحول نیافته میباشد؛ و این نقص به سهم خویش لوازم منزل نشینی مادرها و چه بسا نارضایتی آنها از نقش مادرانه خویش را آماده مینماید. درباره اینکه چه کسی یا این که چه اشخاصی و حتی چه دستگاهی می بایست مرکز ها عبادی را برای حضور قشرها گوناگون عموم اعم از خردسال ها و بزرگسالان مطلوب سازی نماید نظرها متفاوتی وجود داراست. اجرا برخی اقدامات برای تغییرو تحول در فضای مساجد مستلزم صرف دارایی میباشد. البته به دلیل اینکه مسجد یک بنیان مردمی میباشد فعالان فرهنگی که سالهای متمادی در مساجد کار داشتهاند تجربه ارزنده و نظرها پختهای دراین مورد دارا هستند. برای تنظیمی این گزارش ما با یکیاز مادرها فعال که سالهای متمادی در مسجد عمل داشته میباشد مصاحبه کردیم. حمیده اذعان داشت که نصیب قابل توجهی از سالهای کودکی، نوجوانی و فعلا جوانی وی در مسجد سپری گردیدهاست و او همواره به خلل طرد خردسال ها از مسجد و به تبع آن طرد مادرها اعتنا داشته میباشد. وی برای ما از اقدامات رو به جلوی خویش و دوستانش برای تایید خردسالان در فضای مساجد ماجرا کرد و از مسائل زیربنایی که موردساز این نادرستی مدیریت فرهنگی میباشد صحبت ذکر کرد. حمیده گفت مامان وی کلیددار مسجد میباشد و به خیال همین نسبتاً در مسجد تعالی شدهاست؛ حرفهای خویش را با نقل از قبلی و ماجرا یک تجربیات اول، البته غالب در مسجد لولاگر طهران استارت کرد: «آن موقع که اینجانب مکتبای بودم، مهد نوپا خیلی نادر بود. مادرم مسئول یک مهد بچه بود و اینجانب به طور تقریب در مسجد والا شدم. هشت سلامت بود که مسجد محل احداث شد و اینجانب بازه مجال متعددی را در مسجد گذراندم و با کودکها عمل میکردم. ما تبریز بودیم و آنگاه که تزویج کردم و به طهران آمدم، به هیات مسجد لولاگر میرفتیم. آن موقع که نوپا نداشتم، یک موضوع بود، البته آن گاه که خودم نوپا دار شدم، دیدم که حقیقتا دوست ندارم که فرزندم زمانی مدیحه مکشوف خوانده می گردد و لامپها بی صدا می گردد، آنجا باشد. علاوه بر این که دوست ندارم کودکام همیشه از طرف انسانها هیس و ساکت باش و اینها بشنود.
با دقت به تاکیداتی که بر فرزندآوری می گردد نیاز میباشد که عرصه همگانی برای این دستور گنجایش و استعداد مورد نیاز را استخراج نماید و درب خویش را بر روی مادرها و کودک ها بگشاید. مسجد الزهرا احمدآباد مشهد
تیم اجتماعی خبرگزاری دانشجو_مرضیه انبری؛ فضای مسجد بدون نور بود. نوروروشنایی سبزرنگ و قرمز رنگ رنگی که محیط محراب بود چشم میشد. مداح در حالا مدیحه قرائت بود و صدای شیونی زن آدرس مسجد الزهرا احمدآباد مشهد و مرد در هم آمیخته گردیده بود. پشت پرده در بخش زنانه صدای راز و صدای نوباوهها نیز میآمد. برخی نوپاها در حالا بازی کنار در ورودی بودند. زن مسنی که بیان کننده از خدام مسجد بود همیشه به آنان میاظهارکرد: «برید پیش مادراتون مگه اومدین شهربازی؟» برخی کودکهای خردخیس در کنار مادرانشان نشسته بودند و با تعجب دور و بر را نگاه میکردند. مداح نوحهاش را به پایان رسانید. صدای سینه زنی بلند گردیده بود. پسر نوپاها به سمت نصیب مردانه رزرو مسجد الزهرا احمدآباد مشهد دویدند. یک سری زن جوان سرشان را میچرخاندند و دنبال فرزندانشان میگشتند تا آنان را کنار خویش بنشانند. یکی خانمها دخترش را صدا میزد: «بیا اینجا اینقدر تو دست و پا نباش».
اعتقادوباورهای متناقض درباره کودک ها و مسجد شماره تلفن مسجد الزهرا احمدآباد مشهد
یک اطمینان سابق نزد طیف متشرع جامعه این بوده میباشد که در سنت نبی اکرم (ص) به خیال مسائل مرتبط با عصمت از آوردن کودک ها به مسجد نهی گردیدهاست و به خیال و خاطر همین اعتقاد و باور نیز در زمان سالهای متمادی با پیشفرض اینکه مساجد تنها صاحب خانه بزرگسالان می باشند این اماکن ساخته میشدند. در سود توجهی به حضور خردسال ها و همینطور زنان دارنده فرزند خردسال نمیشد. در حالی که در متنها شرعی ما مثل مستدرک الوسائل اشارات زیادی شدهاست به اینکه فرستاده (ص) به خیال و خاطر صدای فغان نوپا نماز را سریعتر میخواندند تا پدر و مادر آن طفل به وی برسند. ولی که ایرادات رئیس و ساختاری مساجد تحت عنوان مهم ترین راءس اعمال مناسک عبادی مشتمل بر بعد ها مختلفی میگردد. قبلا ما در سلسله گزارشات «مادرها صرفا» درباره ایرادات مرتبط با معماری و رئیس مساجد گزارش مفصلی را با محوریت اشتباهات زنان برای به کار گیری از اماکن مذهبی را منتشر کردیم. ولی در گزارش پیش رو سازه داریم درباره حضور خردسالان در مسجد بیشتر دعوا کنیم و تدابیری را که میاقتدار با یاری آن گوشه و کنار را برای حضور مامان و بچه مطلوب سازی کرد انتقاد و پژوهش نماییم.
بخوانید:
نصفهی زنانه مساجد، به دور از دسترس، خرد و نازیبا / مامان و طفل را از مناسک عبادی حذف نکنیم
گنجایش بالقوه مساجد برای حضور کودک ها
مسئله گزارش پیش رو یعنی تایید کودک ها در مساجد و مرکزها عبادی از دو وجه شایان توجه میباشد. از یک طرف بایستی از پتانسیل مسجد برای تربیت فقاهتی خردسالان استفاده نمود و از سوی دیگر هنگامی یک جای تحت عنوان محلی برای سخن از آئین و تمدن پذیرای خردسالان نباشد یعنی پذیرای مادر ها هم وجود ندارد. به طور غیر بدون واسطه به زنان متشرع این پیام مخابره می گردد که علیرغم شعارهای گوناگون فرزندآوری که بوسیله تریبونهای دولتی و مذهبی داده می شود، مادرها مادامی که بچه خردسال دارا هستند حتی از رفتن به مسجد و کمپانی در از جمله مراسم شبهای قدر نیز محروم میباشند. چون روشی مدیر مساجد، همچون بخش اعظمی از عرصههای مذهبی_فرهنگی دیگر، همپای تحولات انسانی، یعنی گرایش روز افزون زنان به حضور متعارف خارج از منزل، تغییرو تحول نیافته میباشد؛ و این نقص به سهم خویش لوازم منزل نشینی مادرها و چه بسا نارضایتی آنها از نقش مادرانه خویش را آماده مینماید. درباره اینکه چه کسی یا این که چه اشخاصی و حتی چه دستگاهی می بایست مرکز ها عبادی را برای حضور قشرها گوناگون عموم اعم از خردسال ها و بزرگسالان مطلوب سازی نماید نظرها متفاوتی وجود داراست. اجرا برخی اقدامات برای تغییرو تحول در فضای مساجد مستلزم صرف دارایی میباشد. البته به دلیل اینکه مسجد یک بنیان مردمی میباشد فعالان فرهنگی که سالهای متمادی در مساجد کار داشتهاند تجربه ارزنده و نظرها پختهای دراین مورد دارا هستند. برای تنظیمی این گزارش ما با یکیاز مادرها فعال که سالهای متمادی در مسجد عمل داشته میباشد مصاحبه کردیم. حمیده اذعان داشت که نصیب قابل توجهی از سالهای کودکی، نوجوانی و فعلا جوانی وی در مسجد سپری گردیدهاست و او همواره به خلل طرد خردسال ها از مسجد و به تبع آن طرد مادرها اعتنا داشته میباشد. وی برای ما از اقدامات رو به جلوی خویش و دوستانش برای تایید خردسالان در فضای مساجد ماجرا کرد و از مسائل زیربنایی که موردساز این نادرستی مدیریت فرهنگی میباشد صحبت ذکر کرد. حمیده گفت مامان وی کلیددار مسجد میباشد و به خیال همین نسبتاً در مسجد تعالی شدهاست؛ حرفهای خویش را با نقل از قبلی و ماجرا یک تجربیات اول، البته غالب در مسجد لولاگر طهران استارت کرد: «آن موقع که اینجانب مکتبای بودم، مهد نوپا خیلی نادر بود. مادرم مسئول یک مهد بچه بود و اینجانب به طور تقریب در مسجد والا شدم. هشت سلامت بود که مسجد محل احداث شد و اینجانب بازه مجال متعددی را در مسجد گذراندم و با کودکها عمل میکردم. ما تبریز بودیم و آنگاه که تزویج کردم و به طهران آمدم، به هیات مسجد لولاگر میرفتیم. آن موقع که نوپا نداشتم، یک موضوع بود، البته آن گاه که خودم نوپا دار شدم، دیدم که حقیقتا دوست ندارم که فرزندم زمانی مدیحه مکشوف خوانده می گردد و لامپها بی صدا می گردد، آنجا باشد. علاوه بر این که دوست ندارم کودکام همیشه از طرف انسانها هیس و ساکت باش و اینها بشنود.
رزرو مسجد الزهرا احمدآباد مشهد؛ راهنمای کامل هماهنگی برای مراسم ختم و یادبود