مجله خبری مساجد

مراقبه
مُراقبه اصطلاحی به عمر یکسری قرن در عرفان اسلامی به معنای مواظبت بر همگی انجام، گفتار و تفکر‌ها برای قانون شکنی نکردن از دستورها الهی میباشد. مراقبه، مرحله دوم از روند سه‌گانه [[سیر و سلوک] (مشارطه، مراقبه و احتساب) میباشد. علمای اخلاق و رفتار با استناد به بعضی نشانه‌ها و احادیث، مراقبه را از ضروریات سلوک مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میدانند.

واژه و کلمه مراقبه وابسته به ادبیات عرفانی اسلامی میباشد ، ولی در چندین دهه اخیر برخی علاقمندان به ادیان شرقی برای اصطلاحاتی همانند مدیتیشن (Meditation) ،چن و یا این که ذن (Zen) ، به اشتباه ، از اصطلاح تخصصی مراقبه استعمال آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کردند.[۱]

چیستی
مراقبه، مواظبت در اعمال انجام میباشد تا خلاف امرها الهی نباشند. در مراقبه عبد و بنده به‌این نکته دقت دارااست که آفریدگار بر ظواهر و درون جاری ساختن او و آن چه در قلبش می‌گذرد، مطلع میباشد.[۲] علمای رفتار بر مراقبه تأکید داشته و با استناد به آیه‌ها و احادیث، آن را از کارها ضروری‌ سیر و سلوک رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می دانند.[۳] مثلا

آیه ۱۴ سوره علق: أَ لَمْ یعْلَمْ بِأَنَّ اللهَ یَریٰ (آیا وی ندانست که پروردگار (همگی اعمالش را) می‌بیند؟)
حدیثی از فرستاده خداوند(ص): «خداوند را به سیرتکامل‌ای عبادت كن كه بیان کننده اورا می‌بینی و در‌صورتی‌که تو او‌را نمی‌بینی، وی تو‌را می‌بیند.»[یادداشت ۱][۴][منبع بهتری نیاز میباشد]
در تاثیر مراقبه، حالتی پیش می آید که مراقبه کننده با معرفت، دل، پیوسته (حضور در محضر) مراقَب (پروردگار) را رعایت می‌نماید و به وی اشتغال و اعتنا داشته و به او رجوع شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد و برگشت دارااست.[۵][منبع بهتری نیاز میباشد]

مراتب
برای مراقبه مراتبی بیان کرده‌اند:

اعمال واجبات و رخنه‌ محرمات
جاری ساختن هر کاری برای رضایت آفریدگار و اجتناب از کارها لهو و لعب
ناظر دیدن خدا در همگی اکنون و اعتراف به‌این‌که آفریدگار در همگی جا حاضر و ناظر مخلوقات میباشد.
خوب‌ترین سکو مراقبه آن میباشد که سالک خویش، آفریدگار را ناظر ببیند و اجمالاً جمال الهی را مشاهده نماید.[۶]
بعضی معتقدند که در تاثیر مراقبه تام و اهتمام به آن، توحید افعالی، توحید صفاتی، توحید اسماء و توحید ذات برای سالک منکشف می‌گردد.[۷]

تفاوت مراقبه در عرفان اسلامی با مدیتیشن و ذن
مترجمان علاقمند به ادیان شرقی واژه تخصصی مراقبه را برای اشاره به اصطلاحات تخصصی بودایی که با Meditation یا این که zen از آنها ذکر شده شده است بکار بردند که منجر اخذ خطا و همسان پنداری این دو شد؛ حالا آنکه مراقبه در عرفان اسلامی از نگاه غرض هیچ ارتباطی با Meditation و zen ندارد. بقیه تفاوت‌ها دربین این دو اینگونه گستردن داده شده است: «... در عرفان اسلامی مراقبه در میان دو طرف رب و بنده میباشد ولی مراقبه در ادیان شرقی صرفا یک طرف داراست که به عبارتی ذن گر میباشد. واقعیت آموزه «مراقبه» در عرفان اسلامی، «حضور مع الله» میباشد. ولی واقعیت آموزه «ذن» در عرفان بودایی، «بودا شدن» میباشد. واقعیت «ذن» بر اصول بنیادین دین بودا، همچون سمساره و سه کالبد بودا مبتنی میباشد که با اصول بنیادین اسلام یعنی توحید، نبوت و معاد در تعارض میباشد.»[۸]

اولی مورد ها بکارگیری ترجمه خطا «مراقبه» برای «Meditation»، بوسیله منوچهر مرتضوی معلم گویش و ادبیات فارسی در دانش گاه تبریز طی نوشته‌ی علمی ای با تیتر «عشق و علاقه در دیوان حافظ» که در نشریه گویش و ادبیات فارسی چاپ دانش گاه تبریز در اسفند ۱۳۳۳ چاپ گردیده می‌اقتدار روءیت کرد.[۹] او دراین نوشته ی علمی همینطور مقایسه و تطبیق‌های خطا دیگری پیرامون عرفان اسلامی و بودایی شکل می دهد. همینطور در نشریه هلال متعلق به اداره نشریات دولت پاکستان بوسیله محمد عبادت کننده شبر در سال۱۳۴۰ش. [۱۰]و نوشته‌علمی «سیدار تا بودا» و نوشته‌ی علمی «بودا رسول بی صورت» بوسیله اسدالله مبشری در سال ۱۳۵۲ش. در نشریه نگین را می‌قدرت بیان کرد.[۱۱]

مراقبه
مُراقبه اصطلاحی به عمر یکسری قرن در عرفان اسلامی به معنای مواظبت بر همگی انجام، گفتار و تفکر‌ها برای قانون شکنی نکردن از دستورها الهی میباشد. مراقبه، مرحله دوم از روند سه‌گانه [[سیر و سلوک] (مشارطه، مراقبه و احتساب) میباشد. علمای اخلاق و رفتار با استناد به بعضی نشانه‌ها و احادیث، مراقبه را از ضروریات سلوک مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میدانند.

واژه و کلمه مراقبه وابسته به ادبیات عرفانی اسلامی میباشد ، ولی در چندین دهه اخیر برخی علاقمندان به ادیان شرقی برای اصطلاحاتی همانند مدیتیشن (Meditation) ،چن و یا این که ذن (Zen) ، به اشتباه ، از اصطلاح تخصصی مراقبه استعمال آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کردند.[۱]

چیستی
مراقبه، مواظبت در اعمال انجام میباشد تا خلاف امرها الهی نباشند. در مراقبه عبد و بنده به‌این نکته دقت دارااست که آفریدگار بر ظواهر و درون جاری ساختن او و آن چه در قلبش می‌گذرد، مطلع میباشد.[۲] علمای رفتار بر مراقبه تأکید داشته و با استناد به آیه‌ها و احادیث، آن را از کارها ضروری‌ سیر و سلوک رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می دانند.[۳] مثلا

آیه ۱۴ سوره علق: أَ لَمْ یعْلَمْ بِأَنَّ اللهَ یَریٰ (آیا وی ندانست که پروردگار (همگی اعمالش را) می‌بیند؟)
حدیثی از فرستاده خداوند(ص): «خداوند را به سیرتکامل‌ای عبادت كن كه بیان کننده اورا می‌بینی و در‌صورتی‌که تو او‌را نمی‌بینی، وی تو‌را می‌بیند.»[یادداشت ۱][۴][منبع بهتری نیاز میباشد]
در تاثیر مراقبه، حالتی پیش می آید که مراقبه کننده با معرفت، دل، پیوسته (حضور در محضر) مراقَب (پروردگار) را رعایت می‌نماید و به وی اشتغال و اعتنا داشته و به او رجوع شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد و برگشت دارااست.[۵][منبع بهتری نیاز میباشد]

مراتب
برای مراقبه مراتبی بیان کرده‌اند:

اعمال واجبات و رخنه‌ محرمات
جاری ساختن هر کاری برای رضایت آفریدگار و اجتناب از کارها لهو و لعب
ناظر دیدن خدا در همگی اکنون و اعتراف به‌این‌که آفریدگار در همگی جا حاضر و ناظر مخلوقات میباشد.
خوب‌ترین سکو مراقبه آن میباشد که سالک خویش، آفریدگار را ناظر ببیند و اجمالاً جمال الهی را مشاهده نماید.[۶]
بعضی معتقدند که در تاثیر مراقبه تام و اهتمام به آن، توحید افعالی، توحید صفاتی، توحید اسماء و توحید ذات برای سالک منکشف می‌گردد.[۷]

تفاوت مراقبه در عرفان اسلامی با مدیتیشن و ذن
مترجمان علاقمند به ادیان شرقی واژه تخصصی مراقبه را برای اشاره به اصطلاحات تخصصی بودایی که با Meditation یا این که zen از آنها ذکر شده شده است بکار بردند که منجر اخذ خطا و همسان پنداری این دو شد؛ حالا آنکه مراقبه در عرفان اسلامی از نگاه غرض هیچ ارتباطی با Meditation و zen ندارد. بقیه تفاوت‌ها دربین این دو اینگونه گستردن داده شده است: «... در عرفان اسلامی مراقبه در میان دو طرف رب و بنده میباشد ولی مراقبه در ادیان شرقی صرفا یک طرف داراست که به عبارتی ذن گر میباشد. واقعیت آموزه «مراقبه» در عرفان اسلامی، «حضور مع الله» میباشد. ولی واقعیت آموزه «ذن» در عرفان بودایی، «بودا شدن» میباشد. واقعیت «ذن» بر اصول بنیادین دین بودا، همچون سمساره و سه کالبد بودا مبتنی میباشد که با اصول بنیادین اسلام یعنی توحید، نبوت و معاد در تعارض میباشد.»[۸]

اولی مورد ها بکارگیری ترجمه خطا «مراقبه» برای «Meditation»، بوسیله منوچهر مرتضوی معلم گویش و ادبیات فارسی در دانش گاه تبریز طی نوشته‌ی علمی ای با تیتر «عشق و علاقه در دیوان حافظ» که در نشریه گویش و ادبیات فارسی چاپ دانش گاه تبریز در اسفند ۱۳۳۳ چاپ گردیده می‌اقتدار روءیت کرد.[۹] او دراین نوشته ی علمی همینطور مقایسه و تطبیق‌های خطا دیگری پیرامون عرفان اسلامی و بودایی شکل می دهد. همینطور در نشریه هلال متعلق به اداره نشریات دولت پاکستان بوسیله محمد عبادت کننده شبر در سال۱۳۴۰ش. [۱۰]و نوشته‌علمی «سیدار تا بودا» و نوشته‌ی علمی «بودا رسول بی صورت» بوسیله اسدالله مبشری در سال ۱۳۵۲ش. در نشریه نگین را می‌قدرت بیان کرد.[۱۱]