مجله خبری مساجد

بیعت رضوان
این نوشته‌ی‌علمی دربارهٔ بیعت رضوان میباشد. برای اگاهی از آیه‌ای با همین تیتر، مدخل آیه بیعت رضوان را ملاحظه مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کنید.
بیعت رضوان یا این که بیعت شجره، عهدوپیمان مجدد عده ای از صحابه با فرستاده(ص) میباشد که در سال ششم هجری در حوالی مکه و پیش از صلح حدیبیه جاری ساختن گرفت. آیه ۱۸ سوره فتح بدین رخداد اشاره کرده و اسم بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد شد‌ه‌است.

اهل سنت معتقدند رضایت الهی از بیعت‌کنندگان درین آیه رضایتی بی‌قید و شرط و ابدی میباشد و از این رو، برای همۀ صحابه حاضر در آن عهد حرمتی ویژه قائلند؛ البته شیعه‌ها معتقدند رضایت الهی ذکر شده در آیه ناشی از جانفشانی و بیعت در آن روز میباشد که دوام آن منوط به استقامت آن ها در تبعیت از فرستاده(ص) رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بوده میباشد.

بیعت رضوان در قرآن
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: آیه بیعت رضوان
این حادثه در قرآن، در آیه ۱۸ از سوره فتح، نام برده و اسم بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد شد‌ه‌است:

لقد رضی اللّهُ عن المؤمنینَ اِذْ یبایعونَکَ تَحتَ الشجرة فَعَلِمَ ما فی قُلوبِهم فَأَنْزَلَ السَّکینة علیهم (ترجمه:پروردگار همانا از مؤمنان، زمانی که با تو در پایین درخت بیعت کردند خشنود شد و دانست آنچه در دل آنهاست، پس وقار را برآنان فرو ارسال کرد.)[۴۸–۱۸]

ماجرای صلح حدیبیه
در سال ششم هجری بعداز سفر، رسول(ص) با گروهی از صحابه، که صرفا شمشیری در غلاف به همپا داشتند و شمار آن ها را ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ نفر نوشته‌اند، به قصد زیارت منزل آفریدگار و ادای مناسک عمره از مدینه بیرون شدند.[۱] زیرا به حدیبیه، روستایی در مسافت یک منزلی مکه و نُه منزلی مدینه[۲] رسیدند، مشرکان مکه خط مش را بر آن ها بستند و بازدارنده رفتن‌شان به مکه شدند.

نبی پروردگار (ص) در آغاز کسی به اسم خَراش را بر شتر خویش نشاند و به مکه ارسال کرد تا به بزرگان شهر بگوید که مسلمان‌ها برای نزاع نیامده‌اند و می خواهند منزل خداوند را زیارت نمایند و بازگردند، البته مکیان شتر فرستاده(ص) را کشتند و قصد کشتن خراش را داشتند که بعضا بازدارنده شدند و وی رجوع و برگشت. نبی(ص) عثمان بن عفان را نزد آن‌ها ارسال کرد و زیرا رجوع و برگشت او زمان برد، شایع شوید که عموم مکه عثمان را کشته‌اند. بعد از شایع شدن قتل عثمان، فرستاده خداوند(ص) یاران خود را گرد آورد و آنها بر راز جان خویش با وی بیعت کردند. این بیعت ذیل درختی (درخت سَمُره) بسته شد.

بعداً معین شد که عثمان کشته نشده میباشد[۳] و فرستادگان مکه در حدیبیه با فرستاده خداوند(ص) صلح کردند و قرار بر این شد که فرستاده(ص) آن سال بازگردد و سال دیگر برای زیارت به مکه بیاید.[۴]

جاری ساختن بیعت
تأخیر سه روزه عثمان موجب دهانزد قتل وی شد.[۵] نبی(ص) زیرا این خبرپراکنی را شنید در حالی که ذیل درختی نشسته بود[۶] عموم را به بیعت فراخواند[۷]، به همین جهت این عهدوپیمان، بیعت شجره نیز اسم یافته میباشد.

از دربین حاضران فقط جدّبن قیس بود که پشت شترش مخفی شد و بیعت نکرد.[۸] در اینکه اول بیعت کننده با رسول(ص)چه کسی بود از جابر بن عبدالله انصاری بیان شده نخستین هر که به بیعت برخاست علی(ع) بود و بعداز وی ابوسنان عبدالله بن وهب اسدی و بعد سلمان فارسی بیعت کردند.[۹] بعضی نیز از عبدالله بن قدمت[۱۰] یا این که ابوسنان[۱۱] (یا این که سنان)[۱۲] بن وهب اسدی مذکور‌اند. گفته‌اند که قدمت درین روایت بعد از همگی بیعت کرد.[۱۳]

موردها و پیامدهای بیعت
ملازمان رسول در قبال مبادرت‌های احتمالی قریش با مسئولیت شدند رسول(ص) را فقط نگذاشته، در قبال آن ها استقامت نمایند.[۱۴]درین در میان بعضی موارد قسم را استقامت تا پای جان دانسته[۱۵] و بعضی دیگر مقاومت را به اندازه اقتدار عهدکنندگان محصور می‌نمایند.[۱۶] احتمالا فرستاده(ص) بر آن بود تا تجربیات فرارو گریز بعضا مهاجران در پیکار احد تکرار نگردد. از بکیر بن اشجّ نقل میباشد که عموم بر مرگ بیعت کردند؛ ولی فرستاده(ص) فرمود: بر آنچه یارا دارید (عهدوپیمان ببندید).[۱۷]

درایت به هنگام فرستاده در انسجام بخشیدن ملازمان برای مقابله با خطر احتمالی از جانب قریش و نیز شاید پرهیز از تکرار تجربه بد گریز بعضا مهاجرین در نزاع احد توفیق بزرگی به همدم داشت. در‌پی نشر خبر بیعت، مشرکان به ترس افتاده، با رجوع عثمان و عده ای از مسلمانها[۱۸] و ارسال نمایندگان در ادامه مصالحه برآمدند[۱۹] و در غایت موضوع با صلح حدیبیه نقطه پایان یافت.

بیعت رضوان
این نوشته‌ی‌علمی دربارهٔ بیعت رضوان میباشد. برای اگاهی از آیه‌ای با همین تیتر، مدخل آیه بیعت رضوان را ملاحظه مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کنید.
بیعت رضوان یا این که بیعت شجره، عهدوپیمان مجدد عده ای از صحابه با فرستاده(ص) میباشد که در سال ششم هجری در حوالی مکه و پیش از صلح حدیبیه جاری ساختن گرفت. آیه ۱۸ سوره فتح بدین رخداد اشاره کرده و اسم بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد شد‌ه‌است.

اهل سنت معتقدند رضایت الهی از بیعت‌کنندگان درین آیه رضایتی بی‌قید و شرط و ابدی میباشد و از این رو، برای همۀ صحابه حاضر در آن عهد حرمتی ویژه قائلند؛ البته شیعه‌ها معتقدند رضایت الهی ذکر شده در آیه ناشی از جانفشانی و بیعت در آن روز میباشد که دوام آن منوط به استقامت آن ها در تبعیت از فرستاده(ص) رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بوده میباشد.

بیعت رضوان در قرآن
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: آیه بیعت رضوان
این حادثه در قرآن، در آیه ۱۸ از سوره فتح، نام برده و اسم بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد شد‌ه‌است:

لقد رضی اللّهُ عن المؤمنینَ اِذْ یبایعونَکَ تَحتَ الشجرة فَعَلِمَ ما فی قُلوبِهم فَأَنْزَلَ السَّکینة علیهم (ترجمه:پروردگار همانا از مؤمنان، زمانی که با تو در پایین درخت بیعت کردند خشنود شد و دانست آنچه در دل آنهاست، پس وقار را برآنان فرو ارسال کرد.)[۴۸–۱۸]

ماجرای صلح حدیبیه
در سال ششم هجری بعداز سفر، رسول(ص) با گروهی از صحابه، که صرفا شمشیری در غلاف به همپا داشتند و شمار آن ها را ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ نفر نوشته‌اند، به قصد زیارت منزل آفریدگار و ادای مناسک عمره از مدینه بیرون شدند.[۱] زیرا به حدیبیه، روستایی در مسافت یک منزلی مکه و نُه منزلی مدینه[۲] رسیدند، مشرکان مکه خط مش را بر آن ها بستند و بازدارنده رفتن‌شان به مکه شدند.

نبی پروردگار (ص) در آغاز کسی به اسم خَراش را بر شتر خویش نشاند و به مکه ارسال کرد تا به بزرگان شهر بگوید که مسلمان‌ها برای نزاع نیامده‌اند و می خواهند منزل خداوند را زیارت نمایند و بازگردند، البته مکیان شتر فرستاده(ص) را کشتند و قصد کشتن خراش را داشتند که بعضا بازدارنده شدند و وی رجوع و برگشت. نبی(ص) عثمان بن عفان را نزد آن‌ها ارسال کرد و زیرا رجوع و برگشت او زمان برد، شایع شوید که عموم مکه عثمان را کشته‌اند. بعد از شایع شدن قتل عثمان، فرستاده خداوند(ص) یاران خود را گرد آورد و آنها بر راز جان خویش با وی بیعت کردند. این بیعت ذیل درختی (درخت سَمُره) بسته شد.

بعداً معین شد که عثمان کشته نشده میباشد[۳] و فرستادگان مکه در حدیبیه با فرستاده خداوند(ص) صلح کردند و قرار بر این شد که فرستاده(ص) آن سال بازگردد و سال دیگر برای زیارت به مکه بیاید.[۴]

جاری ساختن بیعت
تأخیر سه روزه عثمان موجب دهانزد قتل وی شد.[۵] نبی(ص) زیرا این خبرپراکنی را شنید در حالی که ذیل درختی نشسته بود[۶] عموم را به بیعت فراخواند[۷]، به همین جهت این عهدوپیمان، بیعت شجره نیز اسم یافته میباشد.

از دربین حاضران فقط جدّبن قیس بود که پشت شترش مخفی شد و بیعت نکرد.[۸] در اینکه اول بیعت کننده با رسول(ص)چه کسی بود از جابر بن عبدالله انصاری بیان شده نخستین هر که به بیعت برخاست علی(ع) بود و بعداز وی ابوسنان عبدالله بن وهب اسدی و بعد سلمان فارسی بیعت کردند.[۹] بعضی نیز از عبدالله بن قدمت[۱۰] یا این که ابوسنان[۱۱] (یا این که سنان)[۱۲] بن وهب اسدی مذکور‌اند. گفته‌اند که قدمت درین روایت بعد از همگی بیعت کرد.[۱۳]

موردها و پیامدهای بیعت
ملازمان رسول در قبال مبادرت‌های احتمالی قریش با مسئولیت شدند رسول(ص) را فقط نگذاشته، در قبال آن ها استقامت نمایند.[۱۴]درین در میان بعضی موارد قسم را استقامت تا پای جان دانسته[۱۵] و بعضی دیگر مقاومت را به اندازه اقتدار عهدکنندگان محصور می‌نمایند.[۱۶] احتمالا فرستاده(ص) بر آن بود تا تجربیات فرارو گریز بعضا مهاجران در پیکار احد تکرار نگردد. از بکیر بن اشجّ نقل میباشد که عموم بر مرگ بیعت کردند؛ ولی فرستاده(ص) فرمود: بر آنچه یارا دارید (عهدوپیمان ببندید).[۱۷]

درایت به هنگام فرستاده در انسجام بخشیدن ملازمان برای مقابله با خطر احتمالی از جانب قریش و نیز شاید پرهیز از تکرار تجربه بد گریز بعضا مهاجرین در نزاع احد توفیق بزرگی به همدم داشت. در‌پی نشر خبر بیعت، مشرکان به ترس افتاده، با رجوع عثمان و عده ای از مسلمانها[۱۸] و ارسال نمایندگان در ادامه مصالحه برآمدند[۱۹] و در غایت موضوع با صلح حدیبیه نقطه پایان یافت.