ثِقه واژه و کلمهای در دانش رجال که نشانهگر مورداعتمادبودن راوی میباشد. بعضی از رجالشناسان، آن را به معنای راویای دانستهاند که امامی، عادل و هچنین ضابط میباشد؛ یعنی بضاعت بهیادسپاری احادیث را دارااست. کلمه ثقه، در موضوع آشنایی و تفکیک راویان مورداعتماد از راویان دروغین و جاعلان حدیث کاربرد داراست. کلمه و واژه ثقه، در صحبت معصومان و همینطور در سخنان مُحَدِّثان همبعد از ظهر با امامان معصوم، برای معرفی راویان آیتم متکی بودن، به عمل رفته مسجد الزهرا احمدآباد مشهد میباشد.
ملاکهایی برای ثابت وثاقت، یعنی مورداعتمادبودن راوی گفته شده میباشد؛ به عنوان مثال کلام مصرح یکیاز معصومان یا این که یکیاز عالمان رجالشناس متقدم یا این که متأخر درباره وثاقت راوی. کلماتی مانند «ثقه»، «جلیل القدر» و «ثِقَةٌ، عَینٌ، صَدوقٌ»، علامت وثاقت راوی دانسته آدرس مسجد الزهرا احمدآباد مشهد گردیدهاست.
ثقهقرائت راویان، گاه اشاره به یک راوی معلوم داراست که در اثر ها رجالی، توثیق خاص اسم گرفته میباشد و گاه اشاره به گروهی از اشخاص میباشد که توثیق عام خوانده میگردد. توثیق همگی راویان در تعبیروتفسیر قمی، مثالای از توثیق عام رزرو مسجد الزهرا احمدآباد مشهد میباشد.
مضمونشناسی
کلمه ثقه یکی کلمههای پر کاربرد در منابع رجالی میباشد که در وصف راویان دارای اعتبار به فعالیت رفته و نشانگر آیتمِ متکی بودن بودن راوی میباشد.[۱] واژه و کلمه شناسان، ثقه را به معنای یقین و متکی بودن داشتن[۲] و یا این که محل پشت گرمی و معتمد بودن[۳] معنی شماره تلفن مسجد الزهرا احمدآباد مشهد کردهاند.
ابن غضائری، از عالمان رجالی شیعه در قرن پنجم هجری قمری، گزینه اتکا بودن شخص را به تنهایی برای وثاقت او کافی ندانسته و بر این اعتقاد و باور میباشد که ثقه در دانش رجال فقط به شخصی گفته می گردد که امامیمذهب و درستگو باشد و همینطور ضابط یعنی توانمند در بهیادسپاری احادیث باشد.[۴]
در مقابل، ابوعلی حائری (۱۱۵۹-۱۲۱۵ق) و محمدآصف محسنی، رجالشناس، معتقدند غرض از وثاقت در صحبت رجالیان، شروطی کلی مثلا اسلام، بلوغ، عقل، عدل و داد، و ایمان میباشد و به روایان درست گو و آیتم اتکا که از علم کافی در آشنایی احادیث برخوردارند، ثقه گفته میگردد.[۵] برخی دیگر نیز وثاقت را بالاتر از صداقت دانستهاند و راوی را در حالتی که آیتم اتکا میدانند که موقعیت مختلف روایتگری در وی انباشته شده باشد؛ برای مثال صداقت، ضابط بودن، دانش به تقیه، تدبیر از اسرار داخل گروهی، تعلقهای مذهبی و مانند آن.[۶] با این حالا بعضی از دانشمندان معاصر با متکی بودن به شواهدی معتقدند که اکثر محدثان و رجالیان، واژه و کلمه ثقه را به معنی لُغَاو خویش یعنی شخص آیتم پشت گرمی به کارگیری کردهاند و این واژه و کلمه در دانش رجال هیچ معنایی بالاتر از معنای لغوی ندارد.[۷]
صورتگیری تیتر ثقه
کلمه ثقه در گفته ها و یا این که تقریرات امامان معصوم(ع) دربارهی با بعضی از راویان به عمل رفته میباشد[۸] و در مفاد فراوانی راویان گزینه وثوق خویش را به عموم معرفی کردهاند.[۹] بعضا با دقت بهاین احادیث، معنای ثقه را به معنای امین و دانا در علم ها اهلبیت(ع) دانستهاند.[۱۰] در طومارای از امام مجال(عج) نیز ثقات به عده ای اطلاق شدهاست که حاملان اسرارِ ائمه میباشند که سخنان آنان همسان سخنان امام بعدازظهر(عج) میباشد و حجیت داراست.[۱۱]
این واژه و کلمه در کلمه ها محدثان بعد از ظهر امامان معصوم(ع) و زمان در حدود آن در معرفی روایان نیز چشم میشود؛ همان طور که در کتاب رجال کشی ۳۵ سکو، در رجال طوسی ۲۴۸ جايگاه، و در رجال نجاشی ۵۳۳ رتبه در وصف راویان به عمل رفته میباشد.[۱۲] لغات همخانواده این واژه و کلمه مانند ثِقات و ثِقَتی در منابع رجال متقدم بسیار مذکور میباشد.[۱۳]
ملاکها
با اعتنا به وجود ماجراهای مجعول ، رجالیان برای پرنور شدن احادیث درست، شیوههایی برای انتخاب راویان ثقه و تشخیص احادیث درست، برشمردهاند.[۱۴] وحید بهبهانی، فقید و اصولی پر رنگ شیعه، ۳۹ شیوه را برای ثابت وثاقت راوی بیان نموده است.[۱۵] بعضی از مهمترین آن ها عبارتمیباشد از: «تصریح وثاقت فرد به وسیله یک کدام از معصومان»، «تصریح یکیاز رجالشناسان متقدم [یادداشت ۱] یا این که متأخر»، [یادداشت ۲] ادعای اجماع بر وثاقت فرد، وکالت از یکی امامان معصوم، روایة الثقه، شَیْخوخة الاجازه و کثرت ماجرا.[۱۶]
مسجد الزهرا احمدآباد مشهد؛ کارکردهای اجتماعی مسجد در زندگی شهری معاصر